Bu dizinin ayrıntılı altyazısı FOX TV tarafından...
...Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.
www.sebeder.org
(Jenerik müziği...)
(...)
(Müzik)
Günaydın Arif.
(Arif) Günaydın. Erkencisin bu sabah.
Evet. Çocukları okula ben bırakacağım da ondan öyle erken kalktım.
Sen mi alacaksın sonra?
Yok.
Babaları alıp yeni evine götürecekmiş.
Ev tutmuş Sarp.
Söyledi dün çocuklar.
Bu yakınlardaymış galiba ev.
Sen biliyor musun nerede olduğunu?
Yok, bilmiyorum vallahi.
Ama öğreniriz nasılsa.
Arif belki siz de barışırsınız artık Bahar'la ha?
Ben demiştim sana çocuklar için şey etti o diye.
(Ceyda) Sen öyle hemen vazgeçtin.
Bahar bu be, ölse almaz o adamı evine.
(Kilidi açıyor)
(Duygusal müzik)
Yardım edeyim mi?
-Yok, hallederim ben. -Edeyim.
İyi, al şunu.
(Duygusal müzik)
-Günaydın. -Günaydın.
Ben çocuklara sürpriz yapmak istedim de...
...onları okula götürmeden evimi gösterecektim.
Ha. Ceyda bırakacaktı okula ama...
...seni görünce de çok mutlu olacaklar.
Nisan, Doruk!
-Baba! -Kızım.
-Baba. -Prenses.
Aslan parçam.
Bugün sizi okula babanız götürecekmiş.
Gerçekten mi? Yaşasın!
Hadi giyin bakalım ayakkabılarınızı.
(Sarp) Ama önce beş dakika bir yere uğrayacağız.
Nereye uğrayacağız?
Yeni evimize.
-Gerçekten mi? -Evet kızım gerçekten.
Uzakta mı peki evin?
Evin değil kızım, evimiz.
Burası gibi orası da sizin eviniz.
Tamam. Uzakta mı peki?
Pek uzak değil.
(Sarp) Hadi bakalım. Çantaları alayım mı?
-Giydiniz mi ayakkabılarınızı? -Evet.
-(Bahar) İyi. Giydin mi? -(Doruk) Evet.
-Tamam, hadi. -Gel oğlum sen de.
Biz çıkıyoruz.
İyi dersler. Dikkatli olun.
Bir şey diyor musun?
-Yok. Hadi görüşürüz. -Hoşça kal.
Nereye çocuklar?
Aşağı inmeyeceğiz ki yukarı çıkacağız.
Yukarı mı?
(Sarp) Evet.
Size bir sürprizim var.
Ne sürprizi?
Sürpriz. Hadi bakalım.
Gel, gel, gel.
(Müzik)
Bahar! Günaydın.
Günaydın.
Kız lafa daldım, geciktim mi çocuklara? Geliyorum hemen.
(Bahar) Yok, gelmene gerek yok.
Babaları geldi, o götürecekmiş okula.
Ama ben göremedim. Çıktılar mı apartmandan, gördün mü sen?
Hayır. Ben girdiğini de görmedim ki.
Allah Allah.
Ne oluyor be orada?
Ceyda abla!
Kız Bahar, yukarı bak yukarı!
-(Nisan) Anne merhaba! -Nisan, Doruk!
-(Doruk) Anne merhaba. -Babamın evi çok güzel.
Çok güzel babamın evi.
(Gerilim müziği...)
(...)
Hadi bakalım içeri.
Geç.
(Müzik)
-Yaşasın! -Yaşasın!
(Nisan) Çok güzel evimiz, yaşasın!
(Müzik)
Aa!
(Nefes veriyor)
(Müzik)
(Ceyda) Arif! Kime diyorum iki saattir bir cevap versene!
Sonra kırıp dökersin ortalığı.
Gerçekten Sarp'a mı verdiniz yukarıyı?
Ben ne vereceğim Sarp'a, hayret bir şey!
Belli ki babam vermiş işte.
(Müzik)
Ne yapacağım ben?
Ceyda'ya ne diyeceğim?
Arif'e ne diyeceğim? Ah.
İnsan sonunu başını bir düşünmez mi hiç?
Hiç düşünmez mi ya?
Kesin yukarıda gülüyordur şimdi.
Kesin.
(Gülüyorlar)
(Sarp) Çak bakalım.
(Müzik)
(Ceyda) Hay boyun devrilsin Yusuf.
(Ceyda) Boyun devrilsin.
Üç kuruş için yaptığın şeye bak.
Yuh sana be, yuh!
(Gerilim müziği)
Arif, Arif sakın. Arif ne yapıyorsun!
Tutar kolundan atarım ben o herifi.
Aklınca arkadan iş çevirecek.
Nereye atıyorsun?
Çocuklar var yanında. Herif de ona güveniyor zaten.
Ceyda!
Bak kurban olurum, ne yapacaksan sonra yaparsın, çocuklar yokken.
-Çekil şuradan. -Arif, Arif dur!
Arif, dur.
Baba aç kapıyı.
Ha sen, Yusuf'u marizleyeceksin tamam be.
(Bağırarak) Baba!
(Yusuf) Ne oluyor be sabah sabah, güm, güm, güm ne oluyor?
Dalga mı geçiyorsun benimle? Evi nasıl verirsin o herife?
Siz beni delirtecek misiniz?
Oğlum ne diyorsun? Ne yapmışım?
Kime vermişim evi?
Ne diyorsun anlamadım ki.
Yukarıyı Sarp'a vermişsin, Bahar'ın kocasına.
Bilmiyorum deme kaypak Yusuf biliyorsundur sen.
Aa!
Vallahi de bilmiyordum billahi de bilmiyordum.
Allah çarpsın bilmiyordum Arif.
Ben nereden bilirim nereden tanırım Bahar'ın kocasını?
Bahar'ın kocası değil o, anladın mı? Eski kocası.
Nerede kontrat?
Nerede kontrat! Çekil şuradan.
Dur ben de geleyim. Yusuf'u öldürürsün falan, şahitlik ederim.
(Gerilim müziği)
(Nisan) Yaşasın!
(Nisan) Evin çok güzel baba.
(Nisan) Duvarlar çok güzel olmuş Dorukçuğum, baksana.
-(Doruk) Yaşasın babamın evi! -Of!
-(Nisan) Yaşasın! -(Doruk) Yaşasın!
(Nisan) Canım babam.
(Nisan) Ev çok güzel, yaşasın!
Annem geldi.
-Anne. -Canım--
-Babamın evi çok güzel. -Nisancığım--
-Bizim odamız da çok güzel gel bak. -Nisancığım yavaş.
Gel, bak.
-Hoş geldin. -(Nisan) Çok güzel değil mi?
Evet çok güzel.
Anne biliyor musun...
...babam odamızın duvarlarına resim yapmamıza izin verdi.
Hmm, ne güzel.
Evet. İstersek bu duvarlara da resim çizebilirmişiz.
İstediğimiz her yeri boyayabilirmişiz.
Ne güzel.
İsterseniz, beni bile boyayabilirsiniz.
Bu evde her şey serbest.
(Nisan) Anne ne güzel değil mi?
Babam artık hep bizim yanımızda.
Babam bizimle gelemiyor diye, çok üzülmüştüm.
Ama artık hiç üzülmüyorum.
Ben de hiç üzülmüyorum.
(Müzik)
Sen biliyor muydun babamın burada kalacağını?
Hayır bilmiyordum, haberim yoktu.
Anneniz de bilmiyordu. Ona da sürpriz yapmak istedim.
Evet, bana bayağı bir sürpriz oldu doğrusu.
Nisan, annemize de odamızı gösterelim mi?
Olur.
Anne, babam odamızı çok güzel boyamış.
Bu yaptığın çok büyük bir terbiyesizlik.
Çocuklarıma yakın olmak istemem mi?
Baksana ya, ne kadar mutlular.
Bir anne, baba çocuklarının mutluluğundan başka ne ister ki?
-Sen gerçekten-- -(Nisan) Anne hadi!
Ama gerçekten, odanın boyası inanılmaz oldu. Bak.
(Çocuklar gülüyor)
(Müzik)
Nasıl? Güzel mi?
Evet çok güzel.
Yataklarımız da bugün gelecekmiş.
Bugün bütün eşyalar gelecek.
Bu gece burada kalabilir miyiz?
Tabii kalabilirsiniz oğlum. Değil mi Bahar?
-Aslında-- -Anne lütfen!
-Lütfen anne, lütfen hadi. -(Doruk) Ne olur, ne olur.
-Bugün anne lütfen. -Ne olur anne lütfen.
Lütfen, lütfen, lütfen.
Tamam bakarız, konuşuruz ama...
...hadi gidin şimdi giyin montlarınızı, alın çantalarınızı.
Okula geç kalacaksınız.
Eğer bu yaptığını yanına bırakacağımı sanıyorsan çok yanılıyorsun.
Apartmanın tesisatı bayağı eskimiş, ne yapacağım?
Sen böyle pat diye gelip benim hayatıma giremezsin, anlıyor musun beni?
-Pervazlar da elimde kalıyordu-- -Sarp!
Baksana nasıl mutlular ya.
Sevinçten havalara uçuyorlar.
Evet görüyorum, çok mutlular.
Ama sonrasını düşünüyor musun, onları üzebilecek olan şeyleri?
Ben sadece, onların yanında olmak istiyorum.
Ben de buna inandım.
İnanmadın mı?
Tabii ki de inanmadım.
Vallahi senin yerinde ben olsam ben de inanmazdım yani.
(Müzik)
(Kapı açıldı)
(Kapı kapandı)
Ceyda, Ceyda ben öldüreceğim bunu.
Bu elimde kalacak, bu öldüreceğim vallahi.
Yaptığına bak, gizli gizli yukarı taşınmış ya.
Bak yemin ediyorum benim haberim yoktu bundan. Sana yemin ediyorum.
Sakın aklına bir şey gelmesin, ne olur.
Yok, yok gelmedi. Ben gördüm senin yukarı nasıl baktığını.
Kız, şeytanın aklına gelmez bu be.
Ben hâlâ şoktayım. Ne yapacağımı bilmiyorum.
Bu da manyak herhâlde ha? Şirin'den falan mı bulaştı?
Çünkü manyaklık insandan insana geçer.
(Ceyda) Çocuklar da çok sevindi tabii.
Sorma, o kadar mutlular ki hiçbir şey söyleyemedim.
Bilerek yaptı. O yüzden böyle gizli gizli taşındı.
Çocuklar evi görsün, sevsin, sevinsin...
...senin de taş koyacak fırsatın olmasın diye.
(Kapı açıldı)
-(Sarp) Verin bakalım çantalarınızı. -(Doruk) Ben kendim taşıyacağım.
(Nisan) Senin zaten çantan boş.
(Doruk) Hayır boş değil, benim kalemlerim var...
...ve mendilim var.
Ceyda, aman diyeyim.
Yok.
Çocukların yanında bir şey yapmam zaten.
-(Nisan) Ceyda abla... -Yavaş, yavaş!
-(Doruk) Ceyda abla! -Yavaş oğlum.
Yavaş.
-Ceyda abla. -Günaydın kuzular.
(Nisan) Günaydın. Evimiz çok güzel.
Baba, Ceyda ablaya evimizi gösterebilir miyiz? Hadi lütfen.
Olur kızım.
Yok, gülüm benim işim var şimdi. Ben sonra bakarım.
Hem siz de okula geç kalmayın, değil mi Bahar?
Tabii, tabii hadi geç kalmayın çabuk.
-(Bahar) Hadi bakalım. -(Nisan) Ama anne...
Nisancığım lütfen. Otobüsü kaçıracaksınız, marş marş.
(Müzik)
Arif ne dedi?
Ne desin?
Deliye döndü tabii.
Yusuf'u paraladı evi sen mi verdin diye.
Sonra kontrata falan baktı ama iş işten geçmiş.
Maşallah Sarp Efendi her şeyi kitabına uydurmuş.
O da sonra o sinirle döndü kahveye.
Ama benim bundan haberim olmadığını biliyor değil mi?
Yani biliyordur herhâlde.
Yani bir şey sormadı, ben de bir şey demedim.
(Nisan) Biz de kendi duvarlarımızı boyamıştık annemle.
-Öyle mi kızım? -Evet.
Getir şu önünü de kapatalım oğlum.
(Fermuarı çekti)
(Müzik...)
(...)
Günaydın Arif abi.
Hadi bakalım çocuklar, ilk günden geç kalmayalım yoksa anneniz kızabilir.
Bizim annemiz kızmalı anne değil.
Bence bütün anneler kızmalı anneye dönüşebilir.
Nasıl? Bizimki bile mi?
Evet sizinki bile.
(Duygusal müzik...)
(...)
(Müzik)
Alo, Kısmet müsait misin?
Bir şey soracaktım.
Aa, baba.
Ne oldu kızım?
Arif abinin davetiyesini vermeyi unuttum.
(Doruk) Aa, evet.
Gidip hemen verelim mi?
Ama oğlum geri dönersek okula geç kalırız.
(Doruk) Ya...
(Sarp) Oğlum istersen...
...davetiyeyi bana ver, ben dönüşte kahveye bırakırım olur mu?
Hayır. Benim düğünüm ben vermek istiyorum.
Peki oğlum nasıl istersen.
Ama şimdi geç kalıyoruz okula, hadi bakalım.
(Müzik)
(Cam kırıldı)
Ben senin ya...
Of.
(Duygusal müzik)
Benim içim böyle rahat etmeyecek. Ben bir konuşacağım Arif'le.
Geliyorum hemen.
Arif.
Sana yemin ederim benim Sarp'ın yukarı taşındığından haberim yoktu.
Olsaydı buna asla izin vermezdim zaten.
Öyle mi?
İzin vermez miydin gerçekten?
Tabii ki vermezdim.
Niye?
Burası senin mahallen.
Senin apartmanın, senin evin.
Huzurunu kaçırmak istemem.
Hem Ceyda da dedi.
Yusuf amcanın da haberi yokmuş.
Yersen.
Biliyor muydu?
Babam bilmiyor, sen bilmiyorsun.
Kimse bilmeden apartmana taşındı o herif.
Nasıl olduysa!
Sen bana inanmıyor musun?
Yalan söylediğimi mi sanıyorsun?
Ne yani beraber mi planladık biz bunu?
O kadarını bilemem artık.
Arif bunun böyle olmadığını sen de biliyorsun.
İyi, tamam.
Kocanı sokağa attığımda bozulmazsın o zaman.
Çünkü o herifi burnumun dibinde oturtacak değilim--
Birincisi, o benim kocam değil, eski kocam.
İkincisi de hayır bozulmam.
Dilediğin gibi yap.
(Müzik)
Ne dedi?
Sarp'ın geleceğinden haberin vardı falan dedi, değil mi?
Yok tam olarak öyle demedi ama onu demeye getirdi.
Ceyda sen şimdi Enver abiye bir şey söyleme tamam mı?
Ben söylerim sonra, benden duysun.
Yok, demem ben bir şey.
Zaten Şirin oradadır.
Onun yanında konuşulur mu öyle şey be?
Öğrenecek ondan sonra Sarp'ın üst katına taşındığını, oho...
Ay!
İçim sıkıldı.
Öf!
(Müzik)
Günaydın, kolay gelsin.
Günaydın Hatice abla, sağ ol.
Günaydın.
Günaydın. Annen de hemen senden önce geldi.
(Bahar) Gördüm, seslendim ama duymadı. Kolay gelsin.
Sağ ol.
Hanımefendi affedersiniz, orası mutfak. Tuvalet şu tarafta.
Emre'nin annesiyim ben.
Öyle mi?
Kusura bakmayın, çok özür dilerim.
Ben sizi hiç görmediğim için tanıyamadım tabii.
Çok yeni başladım da bu işe.
-İsim? -Bahar ben.
Demek o Bahar sensin.
(Müzik)
Hiç üstünüzü falan değiştirmeyin, hiç giymeyin onu.
Artık burada çalışmıyorsunuz.
İkiniz de pılınızı pırtınızı toplayıp, defolup gidiyorsunuz buradan.
Ne oluyor?
Bahar kim bu hanım?
Ben Emre'nin annesiyim.
Sen Hatice'sin değil mi?
Sen de onun kızı Bahar.
Şu adi Ceyda'nın, iş birlikçileri.
Hanımefendi--
Yaşından başından da utanmıyorsun değil mi sen?
Bir de sana Hatice Hanım diyorlar.
Hanımmış! Nerede senin hanımlığın?
(Bahar) Hanımefendi, bir sakin olur musunuz lütfen?
Olamam canım.
Ama şu anda belli ki bir yanlış anlaşılma var--
Yanlış anlaşılma falan yok.
Aklınız sıra siz ikiniz oğlumu tongaya düşürecektiniz değil mi?
(Bip)!
Hanımefendi bakın bizimle bu şekilde konuşamazsınız!
Terbiyenizi takının.
Ben terbiyeyi senden mi öğreneceğim, ha?
Paçoz! Çabuk defolun buradan.
Eh! Yeter be yeter!
Ne biçim konuşuyorsunuz siz bizimle?
Düzgün konuşun kızımla!
Yürü Bahar, gidiyoruz.
Pis para gözler.
Yeter dedim, yeter.
-Terbiyeni takın! -Tamam anne, tamam.
Allah cezanızı versin sizin. Allah cezanızı versin.
İyi misin anne?
Siz hâlâ burada mısınız?
Terbiyesiz kadın.
-Günaydın. -Günaydın Emre Bey, biz gidiyoruz.
-Nereye? -Evimize.
Bir saniye, ne oldu? Ne demek evimize gidiyoruz?
Emre Bey lütfen.
Kovuldular demek oluyor. Ben kovdum ben.
İşte böyle gidecekler.
-Senin ne işin var burada? -İdil'le konuştum.
Ceyda'dan çocuğun varmış.
Yazıklar olsun sana. Yazıklar olsun sana verdiğim emeğe.
-İçeri geç. -Niye, utandın mı?
(Bip) çocuk yaparken utanacaktın asıl.
İçeri geç diyorum sana, lütfen.
Zaten üzüntüden tansiyonum yükseldi. 20 mi oldu, 21 mi oldu.
Bırak beni!
Anneciğim tamam. Ne olur sakinleş biraz.
Gördün işte normal bir kadın değil.
Öyle bile olsa insanın ağırına gidiyor.
Giyimini kuşamını gören düzgün, terbiyeli bir insan sanır.
Ben dayanamıyorum böyle konuşmalara, kavgalara.
Asabım bozuldu, kötü oldum.
Ben de sen böyle ağlayınca dayanamıyorum, ne olur yapma.
Tamam kızım, tamam.
İstersen bana gidelim ha? Enver abi böyle görmesin seni.
Bende otururuz biraz, bir kahve içeriz ha?
Boş ver, bize gidelim.
En azından Enver'e...
...gömlek yapmasına yardımcı oluruz.
Tamam olur. Sen nasıl istersen.
Sen merak etme.
Eve gidene kadar toparlarım ben.
Ama Enver'e öyle...
...olduğu gibi anlatmayız tamam mı?
Hem o kadının bize hakaret ettiğini duyarsa gerçekten çok üzülür.
-Kendi isteğimizle ayrıldık deriz. -Tamam.
Emre Bey bize surat yapıp, böyle tavır koyunca...
...işten çıktık deriz.
-Tamam öyle deriz, tamam. -Tamam mı kızım?
Hadi sen... Sen biraz toparla kendini tamam mı?
(Duygusal müzik)
Bana bak, bana hemen o kızın adresini vereceksin...
...gidip canına okuyacağım onun.
Anne saçmalama lütfen. Gider misin buradan?
Zaten personele rezil oldum.
Aa aa! Rezaleti ben çıkarıyorum öyle mi?
O (Bip) çocuğu ben peydahladım?
Ya biraz sessiz olur musun?
Bana bak, ne istiyor? Kaç para istiyor bu?
Hiçbir şey istemiyor kız.
Ay sen de buna inandın öyle mi? Çok safsın.
(Feride) Anladı tabii senin iyi niyetli bir salak olduğunu...
...belki onunla evlenirsin diye, böyle onurlu kadın numaraları yapıyor.
Onunla evlenmeyeceğini anlayınca tutturur para para diye.
Kafa koparıcı bunlar kafa.
Bak yalvarıyorum sana. Lütfen sus ve git.
O iş öyle kolay değil.
Bana o kadının adresini vermeden hiçbir yere gitmiyorum.
-Gitmiyor musun? -Gitmiyorum.
Ben gidiyorum o zaman.
(Feride) Emre.
Emre! Emre!
Emre nereye gidiyorsun? Emre!
Yok öyle kaçmak. Emre, ben senin annenim.
Emre bak çok kızacağım!
Ya çocuk muyum ben? Ne demek çok kızacağım? Kızarsan kız!
Evet Ceyda'dan çocuğum var. Ne olmuş, dünyanın sonu mu bu?
Başıma gelene bak ya Rabbi.
Senin başına bir şey gelmedi, benim başıma geldi.
Ortada seni ilgilendiren bir durum yok.
Ne demek ortada seni ilgilendiren bir şey yok.
O çocuk benim mirasçım olacak.
Anne gerçekten seninle uğraşamam, rahat bırak beni.
Emre! Emre!
(Müzik...)
(...)
Bana baksanıza bir.
Buyurun Feride Hanım.
Siz bu Ceyda'nın adresini biliyor musunuz?
Bu böyle olmuyor, parmağım acıyor böyle.
Olmaz tabii, ters tutuyorsun makası.
Bırak, çıkar onu elinden. Şu yüzük parmağını sok şuraya bakayım.
(Enver) Evet, evet hah.
(Enver) Evet, tamam.
Bak mazeretin de kalmadı çalış şimdi. Derin kesme.
Uf!
(Kapı vuruluyor)
Allah'ım ne olur mahallede yangın çıkmış olsun...
...evi boşaltın demeye gelmiş olsunlar.
Ağzından yel alsın, sen ne biçim konuşuyorsun böyle?
Felaket çağırma.
Hah, felaketi çağırmaya gerek yok ki. Davetsiz geliyor zaten.
Anam ne yapacaksın? Felaket felaketi çekiyor demek ki.
-(Ceyda) Günaydın babalık. -Hoş geldin kızım.
-Sen gelirim demiş miydin bugün için? -(Ceyda) Dedim ya tabii.
Aa! Hoş geldin hoş geldin.
-Kahvaltı ettin mi? -Ne kahvaltısı be.
Çalışmaya geldim ben buraya.
Hem sen merak etme, ben yolda simit falan yedim.
(Enver) İyi bakalım.
Sen geldin madem, ben de biraz mola vereyim.
(Enver) Otur Şirin.
Ya da kalk Şirin.
-Değil mi? -Tabii tabii.
Önce Ceyda'ya bir çay koy. Sonra gelir işinin başına oturursun.
Bir de hizmet mi edeceğim ben?
Yok babalık istemiyorum ben çay falan.
Sağ ol. İyi ki.
Ama bir kahveni içerim güzel ellerinden.
Hay aklınla bin yaşa sen. Ben de içerim kahve.
Hadi, kızım, git bize kahve yap. Hadi canım.
(Şirin gülüyor)
(Müzik)
(Ceyda) Ee, ne yapayım ben?
Kızım şunların ipliklerini alıver ucundan.
Sonra makineye takılıyor onlar.
(Enver) Hadi bakalım.
(Gerilim müziği...)
(...)
Sen ne yalancı, düzenbaz bir adamsın lan?
Ne diyorsun lan sen, doğru konuş.
Koca şehirde başka ev mi kalmadı, babamı kandırıp geldin buraya?
Kimi kandırmışım lan ben? Ha, kimi kandırmışım?
Geldi kontrat imzaladık. Adım yazıyor, sanım yazıyor.
Dur şunu bir oğluma göstereyim deseydi buyur gösterelim derdim.
Def olup gideceksin, anladın mı? Def olup gideceksin buradan!
Yok ya!
Yok öyle yağma. Hiçbir yere gitmiyorum.
Karımın ve çocuklarımın başında duracağım.
Ortalığı pislik bir kahveciye bırakmam.
Sensin lan pislik. Sensin en büyük pislik.
Aileni yüz üstü bırakıp gittin, hâlâ konuşmaya utanmıyor musun?
Kimi bıraktım lan ben? Kimseyi bırakmadım ben.
Hey ne oluyor be, ne yapıyorsunuz? Ayrılın be!
Hiçbir yere gitmiyorum buradayım.
Bahar'ın sende gönlü yok lan, anlamıyor musun?
Boynunda hâlâ benim kolyem var. Benim ona aldığım kolye var.
Ne diyorsun lan sen!
(Bağrışıyorlar)
Bırak lan bırak!
Talat dur ya, bir de sen çıkma başımıza.
Hadi, hadi herkes işine hadi.
-Bu iş burada bitmedi, anladın mı? -İstediğin zaman ara, buradayım ben.
Talat al şu Arif'i ya, al. Al oğlum!
Hadi abi yürü biz gidelim. Hadi bırak, boş ver gel.
Ulan bir uyuz karı uğruna, başımıza gelmedik kalmadı be!
(Gerilim müziği)
Hadi Arif yürü.
(Şirin) Uf!
Bir de kahve yapıyorum ya. Düştüğüm hâle bak.
(Neşeli müzik...)
(...)
Şimdi iç bakalım.
Şöyle bir aşağı doğru alıyorsun. İşte bu ilk delikten illa inecek aşağı.
Bir diş var. Bu dişten geçtikten sonra iğneye takıyorsun...
...bu böyle tıkır tıkır çalışmaya başlıyor.
O kadar da kolay değilmiş be babalık.
Alışıyorsun. Ben de başta zorlanıyordum.
-Kahveler de geldi. -Ellerine sağlık.
Afiyet olsun.
Bir dakika, bir dakika.
Ne oldu?
Köpüklüyü misafirimize verelim.
-Ama bu benim kısmetim. -Değilmiş demek ki.
(Neşeli müzik)
Hadi afiyet olsun bakalım.
Vallahi nefis olmuş, ellerine sağlık.
(Enver) Hah, onu diyorum işte.
Bunlar eskiden pedallıydı, biliyorsun sen.
Ayakla basıyordun. Sonra bunlara bir motor taktılar...
...bunlar uçuyor artık. Cayır cayır geliyorlar.
(Enver) “Alet işler, el övülür”
(Dikiş makinası çalışıyor)
(Hatice) Nasıl?
-Daha iyi mi yüzüm? -Evet, evet. Bayağı daha iyi.
Kalkalım o zaman.
Akşama kadar burada oturacak hâlimiz yok.
-Gidelim, evdeki işleri yapalım. -Tamam.
-Kırmızı mı gözlerim? -Yok. Yani daha öncekine göre değil.
-Değil, değil mi? -(Bahar) Değil değil.
(Telefon zili çalıyor)
-Telefon mu çalıyor? -Benimki benimki.
(Telefon zili çalıyor)
(Israrla telefon zili çalıyor)
-Efendim Emre. -Merhaba Şirin.
-Annen geldi mi eve? -(Şirin) Yok.
Ne alaka, niye eve gelsin ki? İşte değil mi?
-Sorma, kafede çok kötü bir şey oldu. -Ne oldu?
Annem çocuğu öğrenmiş. Kafeye gelmiş, bayağı yaygara çıkarmış.
Ne?
Ee?
-(Hatice) Nasıl yüzüm? -İyi iyi toparladın, merak etme.
-Anlaşılmıyor değil mi ağladığım? -Yok, yok, anlaşılmıyor. İyi.
Vallahi anlaşılmıyor ya, merak etme.
Aa aa! Ne işiniz var bu saatte be?
Kız anne, niye ağladın sen, ne oldu?
Hatice, sahiden niye ağladın sen?
Siz niye bu saatte geldiniz? İş yerinde mi bir şey oldu?
Ben size her şeyi anlatacağım hiç merak etmeyin.
Ama bir içeri girelim önce. Geç anneciğim, sakin ol.
Bir içeri girelim anlatırız hepsini merak etme.
(Şirin) Anne, niye ağladın sen?
-Yoksa birisi falan mı öldü? -Kimsenin öldüğü falan yok.
Nereden çıkarıyorsun bunları şimdi?
Ne bileyim seni böyle görünce korktum bir an.
(Bahar) Biz annemle...
...işten ayrıldık.
-Neden? -(Hatice) Yürümedi.
Biliyorsunuz işte.
Emre Bey bize karşı suratlıydı. Yani bir şey söylemiyordu ama...
...biz anladık onun soğukluğunu. Değil mi Bahar?
(Bahar) Evet öyle oldu.
Ondan sonra artık orada huzurlu çalışamayız.
En iyisi ayrılalım dedik.
(Bahar) Evet.
Güzel güzel de konuştuk Emre Bey'le. O da sağ olsun, bizi dinledi, anladı.
(Bahar) Siz bilirsiniz dedi.
Hay Allah ya, hay Allah ya! Aa aa!
Tamam canım, tamam. Üzme kendini o kadar.
Ya nasıl üzülmeyeyim Hatice. Siz çok ayıp etmişsiniz Emre Bey'e.
Adam demedi mi, bunca sıkıntının arasında bana eleman aratmayın, diye?
-Dedi dedi ama-- -Aması yok Hatice.
Biz çok iyiliğini gördük Emre Bey'in.
Bahar dönene kadar yerine adam bulmaması bile büyük incelik.
Ama siz onu yüzüstü bırakıp gelmişsiniz. Ben de çok üzüldüm.
Teessüf ederim size. Çok teessüf ederim.
Tamam Enverciğim. Emre Bey öyle söyledi ama...
...belli ki rahatsızdı bizden. Yani kaşından gözünden insan anlıyor.
Haticeciğim rica edeceğim.
(Şirin) Üzülme babacığım.
Duyduğuma göre olay pek de annemin anlattığı gibi değil.
Ne demek bu?
Emre ile konuştuk biraz önce.
(Şirin) Annemi aramış ama ulaşamamış.
Emre'nin annesi kafeye gelip...
...annemle ablamı işten çıkarmış.
Hatta çıkarmakla kalmamış, kötü kötü şeyler de söylemiş.
En çok da anneme.
Emre'nin çalışanı anlatmış Emre'ye.
Doğru mu bu?
Böyle mi oldu?
Bir tatsızlık oldu evet. Ama o kadar büyütülecek bir şey değil.
Ne demek, büyütülecek bir şey değil?
Büyütmüşsünüz ki buradasınız.
(Enver) Büyütmüşsünüz ki...
...o kadar ihtiyaç duyduğunuz işten çıkmışsınız gelmişsiniz.
Bana bir anlatır mısınız Allah aşkına, ne yaptı bu kadın size?
Hatice?
(Şirin) Niye soruyorsun ki baba?
Kadın, Ceyda'dan torunu olduğunu öğrenince sinir krizi geçirmiş demek ki.
Uf!
Ne, öyle değil mi?
Öyle mi Bahar?
Benden mi çıktı olay?
Ah ya...
...belli ki dengesiz kadının teki. Ne söylediğini duymuyor.
(Enver) Hadi, siz bir elinizi yüzünüzü yıkayın sonra konuşuruz, hadi.
(Bahar) Gel anneciğim.
(Şirin) Çalışanlar duymuş. Ağır hakaretler etmiş anneme.
Ceyda'ya da adi kadın falan demiş. Gerçi o hakaret sayılmaz.
Şirin sen bir sussana artık ama.
Yok be! Merak etme, önemsemiyorum onu.
Siz benim yüzümden işinizi kaybetmişsiniz, onu mu takacağım.
Senin yüzünden değil Ceydacığım.
Hadi anne, biz elimizi yüzümüzü yıkayalım.
Üzülmeyin bu kadar. Kadının terbiyesizliği sonuçta.
Hayır, kadın da haklı. Onun da yaşadığı kolay değil yani.
Şimdi kendimi onun yerine koyuyorum da. Ay aman, Allah yazdıysa bozsun.
Şirin sen biraz daha konuşursan sonu iyi olmayacak.
Neden haklı kadın? Beni mi beğenmedin?
Yoksa Feride Hanım'ın asaletine, yakışmadı mı benim çocuğum?
(Şirin) Ben öyle mi diyorum?
Kadının aniden çocuğunun oğlu çıktı.
(Ceyda) Yok!
Ben biliyorum senin niyetini de. Yemezler.
Aklınca kavga çıkaracaksın...
...ben de sana dalacağım, sen de bu bahaneyle toz olup...
...işi bize yıkacaksın değil mi?
Ne, ne ilgisi var canım?
Ama uğraşma, seni bugün dövmeyeceğim.
Kenara not alırım, iş bittikten sonra dalarım o ayrı.
Ama bugün sana dayak yok gülüm. Oturacaksın çalışacaksın bizimle.
Ne alaka ya? Ben işten kaçmıyorum ki.
Evet geldim Enver abiciğim. Ne yapayım?
Sen kumaş kesiver kızım, kalıplar orada.
Hop hop hop! Sen nereye gidiyorsun öyle yengeç gibi?
Tuvalete, izin var mı?
İyi. Çabuk çabuk git gel.
Allah Allah ya!
Ben de geldim.
-Al anneciğim. -Sağ ol canım.
(Duygusal müzik...)
(...)
(Neşeli müzik...)
(...)
Hoppala!
-Oğlum kim koydu bu arabayı buraya? -Vallahi hiç bilmiyorum ki Arif abi.
Ozan! Sen biliyor musun kimin arabası bu?
Görmedik Arif abi, biz de şimdi geldik.
Oğlum mal gelecek şimdi.
Kimin arabası bu?
Benim arabam.
(Sarp) Bir sorun mu var?
Koyacak başka yer bulamadın mı?
Bulamadım demek ki.
Hadi boş yapma da çek arabanı hadi.
Böyle mi komşuluk yapıyorsun? Çok ayıp.
Ne komşusu?
Komşu falan değiliz biz.
Hem ben sana demedim mi, tasını tarağını toplayıp defolup gideceksin diye?
Ben de sana demedim mi, elimde kapı gibi kontrat var diye?
İstersen mahkemeye ver diyeceğim de veremezsin.
(Sarp) Çünkü ev senin değil, babanın.
(Sarp) Yani hiçbir hakkın yok.
O yüzden kümes kadar kahvende oturacaksın ve bizi seyredeceksin.
Çeşmeli ailesini.
(Gerilim müziği...)
(...)
(Hatice) Böyle tostla olur mu?
Tutturdunuz bir şey yapma diye.
Anam iş çok, vakit yok.
Cumartesi de sünnet diyorsunuz.
Biz ha bire sofra kurup kaldırırsak, nasıl yetişecek onca iş?
O da doğru ama benim hiç içime sinmedi.
Yani hiç alışkın değilim.
Anne.
Ben bir çarşıya gidip geleceğim.
Yemekten sonra.
Hayır.
Ya iki saate gider gelirim.
-Hayır. -Hayır.
(Şirin) Niye?
Baharcığım bu arada sen de canını hiç sıkma olur mu?
Bak dünya kadar gömlek siparişi var.
Allah'ın izniyle yenileri de gelir.
Biz de el ele veririz hep beraber sağlık, sıhhat içinde çalışır kazanırız.
İnşallah Enver abiciğim, inşallah.
Bak iş giderse gelir ama sağlık giderse gelmez. Üzülmek yok.
Vallahi doğru söylüyorsun.
Bunu tabii en iyi benim bilmem gerekiyor ama işte...
...insan unutuyor.
Başına gelse bile unutuyor.
-Hah. -(Bahar) Buyurun.
Hatice, bu Şirin'in eski odasını atölye yapalım.
Kesim işini oraya taşıyalım. Benim atölyeye de bir makine daha koyarsak...
...işler daha randımanlı gider.
Hayır ya!
Göz dikmeyin artık odama. Ben odama geri döneceğim.
Dönmeyeceksin. O oda atölye olacak.
Aa, bak çocukları unuttuk.
Kim alacaktı onları bugün okuldan?
Ha unutmadık, babaları alacak.
Aman iyi. Korktum orada kalacaklar diye.
Ee, nereye götürecek babaları onları alınca?
I ıh.
Yutamadım. Evine götürecekmiş.
Taşındı mı? Ne çabuk.
(Bahar) Hı. Daha tam taşınmadı ama...
...taşınmamış.
Birkaç eşya gelecekmiş bugün bayağı bir eşya.
Çocuklar da yardım etmek istemişler.
Ondan heveslendiler.
Etsinler, etsinler. Hoşlarına gider.
Nereye taşınmış? Size yakın mı?
Epey yakın.
Epey yakın. Peçete verir misin anne?
Al kızım.
Tam olarak nerede?
Ee, vallahi Enver abi yani ben de tam olarak bilmediğim için.
Hım... Ama bizim oralarda işte. Bizim mahallede.
Söylesene tam olarak nerede? Ben git gel ezberledim oraları bilirim söyle.
Hım...
Bizim yukarılarda.
O yokuşun yukarısı mı?
(Bahar) Ee, oralar gibi evet.
Ben de tam olarak bilmiyorum. Çünkü gitmediğim için daha.
(Müzik)
Başka ayran var mı anne?
Var kızım. Dolaba sığmadı dışarıdaki dolaba koydum.
(Müzik)
-Konuşamadım. -Kızım bu ne kaş göz?
-Sarp benim üst katıma taşındı. -(Enver) Aa!
-Üst katınıza mı taşınmış? -(Bahar) Evet.
Size nasıl söyleyeceğimi bilemedim.
Sabahtan beri delireceğim.
Böyle bir şey olabilir mi? Gizli gizli üst kata taşınmış.
Yusuf amcadan kiralamış daireyi. O da tabii Sarp'ı tanımadığı için vermiş.
Olur mu canım öyle şey?
Arif'in hiç hoşuna gitmeyecek bu.
Gitmedi zaten.
Benim de hiç hoşuma gitmedi.
Ne olacak peki?
Vallahi Arif tutmam o adamı ben apartmanda diyor.
Atacağım diyor ama yani kontrat falan var.
Zor o işler. Ne yapacak bilmiyorum.
-(Enver) Eyvahlar olsun. -Ne... Neyse.
I ıh.
(Telefon çalıyor)
-Anne sen açar mısın? -(Hatice) Ha?
-Alo? -(Sarp ses) Alo?
Merhaba. Ben Hatice.
(Sarp ses) Bahar yok mu?
Bahar yanımda tabii vereyim.
Al kızım.
-Efendim? -(Sarp ses) Bahar selam.
Biz çocuklarla okuldan çıktık eve dönüyoruz.
(Bahar ses) İyi.
Sen ne yapıyorsun?
Çocukların karnı açtır. Onlara bir şey yedir istersen.
(Sarp ses) Yeriz merak etme.
Senin işin varsa ben gelirim onlara bakmaya.
Yok, yok biz hallederiz.
Bugün eşyalar geldi de akşam gelip görürsün.
I ıh.
Anneniz de evi çok merak ediyormuş.
(Sarp) Tamam.
Tamam, görüşürüz.
Hadi atlayın bakalım.
Senin araban bu mu?
Bir arkadaşımın arabası.
Senin araban nerede?
(Sarp) Benim arabam...
...benim artık arabam yok.
Niye yok?
Sattım kızım.
Niye sattın?
Eskimişti oğlum.
Eskimemişti.
(Sarp) Ya biraz eskimişti.
Yenisini mi alacaksın?
Yani yenisini... Binin bakalım.
Ee, sonra belki alırım oğlum.
Ama ben otobüse binmeyi de seviyorum.
Peki, siz istiyorsanız sonra alırım.
-Evet, al. -Evet, al, al.
Tamam, anlaştık.
Şimdi kemerlerinizi bağlıyorsunuz.
Kızım kardeşine de yardım et.
Tamam, babacığım.
(Müzik...)
(...)
Bağladınız mı kemerlerinizi?
-Evet. -Evet.
(Sarp) Hazır mısınız?
-Hazırız. -Evet.
Hadi bakalım.
(Nisan) Arif abi.
-Arif abi. -(Arif) Kız yavaş, yavaş düşeceksin.
(Arif) Yavaş.
Of!
Amma ağır olmuşsun.
(Arif) Annen taş mı yediriyor sana?
-(Nisan) Hayır, yemek yediriyor. -(Doruk) Arif abi bak.
(Doruk) Ben sana davetiye yaptım.
(Doruk) Düğünüm var ya.
Allah Allah! Ne düğünüymüş?
(Nisan) Sünnet, sünnet.
Kırt kırt!
-Sünnet mi olacaksın sen? -(Doruk) Hı hı.
Aferin sana. Yaşa be.
Geleceksin değil mi Arif abi?
Anneannemlerin evinde yapacağız cumartesi günü.
(Nisan) Bahçelerinde.
Bir aksilik olmazsa gelirim inşallah.
Ya!
-Ne oldu? -Öyle deme üzülürüm ben.
Geleceğim de.
Bir aksilik çıkmazsa geleceğim dedim ya.
Gel ama. Yoksa ben üzülürüm. Annem de üzülür.
Çok, çok, çok üzülür.
(Müzik)
Ben sizi üzer miyim hiç, ha?
Tamam, merak etmeyin geleceğim.
-Yaşasın! Yaşasın! -Yaşasın! Yaşasın!
(Müzik)
Çocuklar hadi, evde çok işimiz var.
Anneniz gelmeden, evi çok güzel yapmamız lazım hadi.
Arif abi, sen babamın evini gördün mü?
Yok, görmedim.
O zaman sen de bizimle gel.
Yok, benim kahvede çok işim var. Gelemem ben.
Sonra gelir misin?
Yok, sonra gelemem.
Peki, yarın?
Yani yarın olmaz. Başka zaman, tamam mı?
-(Doruk) Hı hı. -(Arif) İyi.
Ee, ne alayım sana sünnet için?
(Arif) Ha, ne istiyorsun?
Hediye mi?
Hediye tabii.
Zahmet etme. Zaten çok hediyesi olacak.
Ama kırt kırt olan çocuklara, herkes hediye alırmış.
Tamam, merak etme. Alırım ben sana hediye.
Ama sen, ne istediğini düşün tamam mı?
Ona göre alayım ben sana.
Tamam.
Hadi oğlum. Hadi kızım.
Nisan, sen de düşün ne istediğini tamam mı?
-Ama ben sünnet olmuyorum ki. -(Arif) Olsun.
Sünnet olan çocukların kardeşine de hediye alınır.
(Müzik)
Teşekkür ederim.
Rica ederim.
Seni çok seviyorum Arif abi.
(Müzik)
Ben de seni çok seviyorum.
Hadi kızım.
(Müzik...)
(...)
(Sarp) Geçin bakalım.
Nasıl?
-Çok güzel. -Çok güzel.
Çok, çok, çok güzel.
Abileriniz çok yardım etti. Onlara da bir teşekkür edin bakalım.
-Teşekkür ederiz. -Teşekkür ederiz.
Bir şey değil.
Siz bir de asıl kendi odanızı görün bakalım.
Hadi, hadi, hadi!
(Doruk) Burada ne yazıyor?
Nisan.
Doruk.
Ömer.
Ali.
Şimdi hazır mısınız odanızı görmeye?
-Evet. -Evet.
(Sarp) Açıyorum.
Açıyorum.
Açtım! Ta tam!
(Müzik)
-Yaşasın! Yaşasın! -Yaşasın! Yaşasın!
(Müzik)
Oy, oy!
Canlarım benim. Canlarım.
Ranza nasıl olmuş?
-Çok güzel olmuş. -Çıkalım mı?
-(Doruk) Çok güzel olmuş. -(Nisan) Olur.
Hadi kızım sen oradan çık.
Oğlum seni de bir, iki, üç! Hoppala!
-Çok güzel. -Çok güzel.
Çok mu güzel?
Bulutla güneş nasıl?
(Müzik)
Oğlum bak burada ne var şimdi.
Ne varmış burada?
Hazır mısın?
Bu neymiş?
Tulumba!
(Müzik...)
(...)
Baba. Uyan hadi uyan.
Ne oldu be?
Hadi kalk üstüne bir şeyler giy.
Bu herifle yaptığın kontratı da yanına al.
Niye?
Kısmet’in ofisine gideceğiz hadi.
Niye? Niye gidiyoruz Kısmet'in ofisine? Ne yapacağız orada?
Kontratı iptal etmenin bir yolu var mı ona bakacağız.
Arif kontratı niye iptal ediyoruz?
Adamdan altı aylık kira aldım.
Geri ödersin.
-(Yusuf) Ödeyemem. -Niye?
O para çoktan yerini buldu bile.
Bak bana yalan söyleme.
Vallahi yalan söylemiyorum.
Borcum vardı ona verdim birazını işte.
İyi. Yine borç alırsın.
Hadi giy üstüne bir şeyler. Adamın asabını bozma hadi.
Tamam ya tamam.
Tövbeler olsun ya Rabbi'm ya resulallah!
Ya oturuversin adam.
Ne olmuş yani?
Tamam, montumu giyineyim tamam.
Bu oğlanda üç kuruş akıl varsa ben ne olayım!
İptal edecekmiş.
Tamam, hadi. Ben hazırım hadi.
(Müzik...)
(...)
İmzalamadan önce okumadın herhâlde sen bunu?
Ben gözlüğü unutmuştum evde de...
...ama bana standart bir kira kontratı demişlerdi.
Vallahi bu standart kira kontratıysa ben de kiviyim.
Ya altı aylık kirayı peşin alınca, dünyayı unutmuş.
Arif ne alakası var şimdi?
Sittin sene çıkartamazsınız bu adamı.
(Kısmet) Hiç boşuna uğraşmayın.
Ya yok mu bir yolu?
Yani yasal olarak yok.
Adamlar çok sıkı çalışmış.
Ama para teklif edin, belki razı olur.
Ne!
Kendi evimden çıksın diye adama para mı teklif edeceğim?
Yok, benden kapik işlemez.
Arif, eğer vereceksen sen kendin ver.
Beni hiç bulaştırmayın bu işe
Ya ne parası Allah'ını seversen!
Para kabul eder mi bu herif zaten?
Dünya kadar parası var.
Bahar'a yakın olmak için geldi oraya.
(Arif) Paraymış!
Kısmet Hanım, gerçekten başka çaresi yok mu şimdi?
Yani ne diyeyim...
...ne diyeyim mafyaya gidin onlar halletsin mi diyeyim ne diyeyim?
Ama bak onlar da para ister.
Ne mafyası Allah aşkına! Girmeyin şunun aklına.
Zaten Kısmet Hanım içeriden daha yeni çıktık, bilmiyor musunuz?
Arif, oğlum Allah aşkına kulak asma.
Bak mafya falan bunlar kötü işler.
(Arif) Ya ne mafyası!
Baba sen iki dakika dışarıda dursana.
Ben Kısmet'le başka bir şey konuşacağım.
İyi. Konuşun.
(Yusuf) Ben mi fazlayım?
Ya hadi baba, hadi.
Tamam.
(Müzik)
Babam işkillendi bir şeylerden.
Seninle ilgili soru sorup duruyor.
-Ne soruyor? -İşte kimdir? Nedir?
Nereli? Evli mi falan diye soruyor.
Her dakika başka bir soru.
Sorsun bakalım.
(Müzik)
Ben size bir şey sorabilir miyim?
Tabii buyurun.
Ee, ben Kısmet Hanım'a annesini sormayı unuttum da...
...biz hemşeriyiz biliyor musunuz? Yani birbirimizi tanırız da.
Nasıl oldu annesi? İyi mi acaba?
-Gayet iyi. -(Yusuf) Öyle mi?
Maşallah, maşallah.
Ne kadar iyi.
Hayır, Kısmet Hanım'a soracaktım da unuttum işte.
Hay Allah! Neydi ismi?
İşte yaşlılık.
İsim bile tutamıyoruz artık aklımızda.
Kimin ismi?
Kısmet Hanım'ın annesinin ismi.
-(Arif) Sen zahmet etmeseydin. -(Kısmet) Yok canım.
Bitti mi işiniz? Gidiyor muyuz?
Bitti bitti. Hadi gidelim.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
(Sekreter) Kısmet Hanım, Elmas Hanım'ın ilaçlarını aldırdım efendim.
(Müzik)
Sağ ol. Unutturma çıkarken.
(Müzik)
İyi günler.
(Müzik)
Geç.
Sen eve geç.
Ben bir yere uğrayacağım bir işim var. Sonra gelirim.
Nereye gideceksin?
İşim var dedim.
(Müzik...)
(...)
Baba bitti.
Güzel olmuş mu?
Çok güzel olmuş kızım. Harika çizmişsin.
Bu annem.
Bu benim.
Bu da Dorukçuğum. Bu da sensin.
Babamın elini tutan kim?
O Şirin teyzem. Belli olmuyor mu?
Saçlarını biraz daha kıvırcık yapayım mı?
Yok, kızım yok gerek yok. Zaten yeterince anlaşılıyor.
Ben size söylemeyi unuttum.
Ben annenize, çok güzel bir sürpriz hazırladım.
Göstereyim mi?
Hı hı.
Bekleyin durun. Hemen geliyorum.
Acaba sürpriz ne?
(Nisan) Çok merak ediyorum. Sen merak ediyor musun?
Evet.
Bakın. Bunları annenize aldım.
Çok güzel çiçekler.
Annem çok sever çiçekleri.
Biliyorum kızım. O yüzden aldım zaten.
Hadi gelin, bunlarla annenize nasıl sürpriz yapacağımızı anlatayım.
Hadi bakalım. Gelin.
(Sarp) Bunları şimdi...
Şimdi bunlar perdenin arkasında olacak, tamam mı?
Tamam.
(Sarp) Anneniz geldiğinde onları göremeyecek.
Siz onun gözlerini kapatacaksınız ve buraya doğru getireceksiniz...
...aniden perdeyi açacaksınız ve...
...sürpriz diye bağıracaksınız. Anlaştık mı?
-Anlaştık. -Anlaştık.
Tamam. Hadi şu masayı çekelim o vakit.
(Sarp) Aferin oğluma. Gel, gel, gel.
Kız vallahi boynum, sırtım her yerim tutuldu.
Zor bu dikiş. Maşallah senin gıkın çıkmıyor.
-Aman iş olsun da. -Ay doğru diyorsun.
Kız bu Sarp’ta hiç kafa yok mu?
Senin dibinde olacağım diye, niye geldi taşındı bizim fareli apartmana?
O kadar da parası varken.
(Ceyda) Bence çocuklar falan bahane.
Arif burada diye geldi o.
Böyle hindi gibi, kabara kabara gezecek.
Yoksa gider Boğaz’da otururdu.
Aslında öyle değil.
(Ceyda) Nasıl?
Sarp'ın hiç parası yok.
Nezir'den kurtulmak için neyi var, neyi yoksa Suat'a vermiş.
-Ne? -Hıhı.
Nezir öyle istemiş.
Sarp Çeşmeli olarak hayatını nerede bıraktıysan,
...oradan devam edeceksin demiş.
Kurtulmak için şartı buymuş.
Ne alaka?
Yani adam öyle bir şey diyecekse...
...parayı git fakirlere dağıt.
Ne bileyim bana ver demez miydi? Niye Suat'a ver desin?
Nezir'le Suat düşman değil mi?
Evet, düşman ama öyle demiş işte.
Yok, bence Sarp onu buraya taşınmak için uydurdu herhâlde.
Yok, canım hiç sanmıyorum böyle bir şey uyduracağını.
Biliyor bizim yıllardır süründüğümüzü.
Tam çocuklarını sevindirecek, fırsatı varken...
...böyle bir şey söylemez ki.
O da doğru.
Aman neyse canım. Arif tutmayacak onu burada zaten.
-Sen de durma sakın Arif'in önünde. -Yok durmam.
Durmam da olan yine benim çocuklarıma olacak.
Nisan'la Doruk çok üzülecekler.
Bütün hevesleri, sevinçleri kursaklarında kalacak.
Kimin suçu bu? Arif'in suçu mu?
Yok canım, niye Arif'in suçu olsun.
Hani tamam Sarp burada istediği bir evi tutabilirdi yakınlarda.
Ama gelip Yusuf amcayı kandırıp, bizim üst katımızı tutmak ne demek.
Arif onu apartmandan attığında ne diyecek çocuklara?
(Nisan) Anne, Ceyda abla biz buradayız!
Hemen gelin odamızı görün. Ne olur, ne olur.
(Nisan) Odamız çok güzel oldu.
Kızım bağırma. Hadi gir içeri, geliyorum.
Gülüm ben gelmeyeyim, sen çık.
Ben zaten Arif'e bir şey diyeceğim.
-Tamam, görüşürüz. -Görüşürüz.
(Müzik)
Arif gittin mi avukatla konuşmaya?
Gittim. Çok zor çıkarmak diyor.
-Niye zormuş? -Kontratı sıkı tutmuşlar.
Bizimki de bakmadan imzalamış.
Aman Yusuf be! Ne olacak şimdi?
O herif öyle tepemizde oturacak mı?
Kısmet, düşüneceğim bir şeyler dedi. Bakacağız artık.
Sen gelecek misin sünnete?
Yok, gelmeyeceğim. Ama hediyemi gönderirim.
Gel be Arif, çocuklar o kadar hevesleniyor.
Ya Ceyda uzun etme. Hadi. Gelmeyeceğim dedim.
İyi tamam. Hadi gittim ben.
-Anne gel, gel. -Geldim, geldim.
Önce sana odamızı göstereceğiz...
...sonra bir sürprizimiz var onu göstereceğiz. Hadi gel.
(Nisan) Gel Dorukcuğum. Hadi gel.
(Müzik)
(Sarp dış ses) Hiçbir yere gitmiyorum.
(Sarp dış ses) Karımın ve çocuklarımın başında duracağım.
Ortalığı, pislik bir kahveciye bırakmam.
Sensin lan pislik. Sensin en büyük pislik!
Aileni yüzüstü bıraktın gittin. Hâlâ konuşmaya utanmıyor musun?
Kimi bıraktım lan ben? Kimseyi bırakmadım ben!
Hey ne oluyor, ne yapıyorsunuz? Ayrılın be!
Hiçbir yere gitmiyorum buradayım.
Bahar'ın sende gönlü yok lan. Anlamıyor musun?
Boynunda hâlâ benim kolyem var. Benim ona aldığım kolye var.
(Müzik)
-(Nisan) Açma anne gözlerini. -(Bahar) Tamam açmıyorum.
-(Doruk) Tamam mı açma? -Yavaş, yavaş.
(Bahar) Tamam siz de dikkat edin.
-(Nisan) Tamam. -(Bahar) Açmıyorum.
-Ay yavaş oğlum. -Yavaş Dorukcuğum.
Şimdi bir, iki, üç dediğimde açacaksın tamam mı?
Tamam.
Bir, iki, üç!
(Nisan) Aç.
-(Nisan) Sürpriz! -(Doruk) Sürpriz!
(Duygusal müzik)
Beğendin mi? Babam bunları senin için almış.
Evet, çok beğendim. Çok güzeller.
Teşekkür ederim.
Rica ederim. İstersen kendi evine götürebilirsin.
Gerek yok.
-Hadi bakalım. -Annenize sorun bakalım çocuklar.
Acaba bu gece burada kalmanıza izin verir mi?
(Nisan) Anne burada kalabilir miyiz lütfen?
Evet, burada kalabilir miyiz?
-Kalamazsınız. -Niye?
Biz güzel odamızda kalmak istiyoruz.
-Evet. -Kalacaksınız tabii ki de.
Ama bugün olmaz. Çünkü bu ev hâlâ boya kokuyor. Sizin için zararlı olabilir.
Hasta olmanızı istemem.
Anneniz haklı, ben bunu düşünemedim.
-Hadi bakalım daha liste yapacağız. -Ne listesi?
Yemek listesi, oyun listesi. Yaa!
-Yaşasın! -Evet, hadi bakalım.
Ama babam da bizde kalsın. Kokudan o da hasta olabilir.
Evet, babamı da hasta edebilir.
Yok, yok olmaz. Çünkü...
...bu boya kokusu büyüklere dokunmaz. Onları hasta etmez değil mi?
Yok, bana yapar.
Benim çok hassas bir bünyem olduğu için böyle...
...çabucak zehirlenebiliyor.
O zaman ya otelde kalırsın, ya da camın açık uyursun.
-Yaa! -Doruk, Nisan.
Lütfen diyorum. Hadi.
Babam söylemişti. "Bütün anneler kızmalı anne olabilir" dedi.
Hadi yürüyün.
(Duygusal müzik...)
(...)
Hatice, hadi bırak istersen çok yoruldun sen.
Çalışmak iyi geldi.
Böylece o terbiyesiz kadının yaptığını unutuyorum.
Bırak çalışayım.
Peki, sen bilirsin.
Fakat bugün çok iş çıkardık.
Biz böyle gidersek üç, dört güne bitiririz bu siparişi.
Ama Hakkı Bey'e haber vermedim yetiştiriyoruz diye.
Arayayım da memnun olsun adamcağız.
(Kapı vuruldu)
(Müzik)
Emre Bey.
-İyi akşamlar Hatice Hanım. -İyi akşamlar.
Ben özür dilemeye gelmiştim, annem adına.
Rica ederim. Gerek yok.
O annenizin ayıbıydı sizin değil.
Yine de ne kadar üzgün olduğumu bilmenizi istedim.
Sağ olun. Biliyorum.
Eğer gerçekten bilseydiniz, her zamanki gibi içeri davet ederdiniz.
Kusura bakmayın lütfen. Benim kafam durdu bugün.
-(Hatice) Buyurun geçin içeri. -Teşekkür ederim.
Hatice müjde yeni sipariş geldi.
Hem neredeyse bu siparişin tam iki katı. Ben de...
Emre Bey ben duymadım geldiğinizi, telefondaydım.
Gözünüz aydın güzel haberler var galiba.
Var evet.
Ben de annemin yaptığı terbiyesizlik için, özür dilemeye gelmiştim.
Zaten kendisi de çok mahcup oldu sonra.
(Müzik)
(Gerilim müziği...)
(...)
(Kapı vuruldu)
Ay, geldim. Üf, tam da oje sürerken.
(Kapı vurulmaya devam ediyor) Geldim!
(Ceyda) Geldim, geldim!
Sen. Kapama, kapama!
(Kapı vuruldu)
(Kadın) Korktun tabii değil mi?
Kork tabii kork!
Sen kim, benim oğluma göz dikmek kim? Emre sana bakar mı hiç?
(Kadın) Bana bak, öyle oğlumdan çocuk peydahladın diye...
...gelip her şeye konacaksın sanma.
Ahlaksız, terbiyesiz.
Hanımefendi, siz ne yapıyorsunuz burada?
-Sana ne? -Ne demek sana ne?
Benim çocuklarım içeride, sizin yüzünüzden korkuyorlar.
Senin çocuklarına da ileride böyleleri musallat olursa, anlarsın ne olduğunu.
Ben buna müsaade etmeyeceğim. Ben oğlumu sokakta bulmadım.
(Kadın) Böyle sokak süprüntülerinin oğluma...
...musallat olmasına müsaade etmeyeceğim.
(Kapıya vurmaya devam ediyor)
Bakın, gerçekten fazla oluyorsunuz artık. Lütfen şu terbiyenizi takının.
Bahar ne oluyor?
Hanımefendi, Ceyda'nın sizin oğlunuzla bir işi yok.
-Yok canım. -Evet öyle. Yok!
Zaten ayrıldı işinden. Hiçbir şey de istemiyor Emre Bey'den.
Hem Ceyda nişanlı.
Yok canım. Kim alsın o sokak süprüntüsünü?
Ben alırım.
(Gerilim müziği)
Ceyda'nın nişanlısı benim.
Onun hakkında böyle konuşmaya devam ederseniz, sizin için iyi olmaz.
Yaşınıza olan saygımdan, daha fazla bir şey söylemiyorum.
Şimdi müsaade ederseniz yani...
...kapının önünden çekilirseniz evime geçeceğim.
(Sarp) Lütfen.
Ceyda, ben geldim!
(Duygusal müzik)
Söylediğin her şeyi aldım da turşu kalmamış.
(Duygusal müzik)
Gördünüz işte. Şimdi gider misiniz artık.
Bir daha da buraya gelip, bizim huzurumuzu kaçırmayın.
(Duygusal müzik)
Yani öyle şimdi beni kurtardın diye...
...barış yapacak değilim seninle.
Barışalım diye yapmadım.
(Duygusal müzik)
Ceyda açabilirsin gitti.
Çok şükür.
(Duygusal müzik)
İyi geceler.
Sağ olasın.
Önemli değil.
(Duygusal müzik)
Geçti.
Kısmet Hanım.
Kusura bakmayın vaktim yok.
Sen, benim kızımsın değil mi?
Elmas.
Senin annen mi?
Dur, dur, dur. Gitme, bekle. Bir dakika.
Neden?
Bekle işte, gitme hemen.
Benim seninle konuşacak bir şeyim yok.
Niye gelip buldun bizi o zaman?
Seni bulmadım ben. Abimi buldum.
O kadarı da bana yeter zaten.
Bu saatten sonra, bir babaya ihtiyacım yok.
Senin gibi bir babaya, hiç ihtiyacım yok.
Sen hiçbir çocuğun hayalindeki baba değilsin.
Küçükken çıkıp gelmesini istediğim insan...
...asla senin gibi bir baba değildi.
Düşünsene...
...abim seninle beraber büyüdü ama o bile sevmiyor seni.
(Kısmet) Ben niye hayatıma seni sokmak isteyeyim ki?
(Gerilim müziği)
Niye sevmesin ki Arif beni?
Lafa bak.
(Gerilim müziği)
(Kapı açıldı)
(Gerilim müziği)
Nerede kaldın?
İşim vardı?
Bitmez zaten senin işlerin.
Bir de ne işin olduğunu bilsek.
Aç mısın?
-Değilim. -Bak orada çorba var içeceksen.
İçmem.
İyi.
Arif sana bir şey sorabilir miyim?
Sor.
Sen beni sevmiyor musun?
-Ne? -Sen beni sevmiyor musun?
Yani, ben kötü bir baba mıyım?
Hoppala! Nereden çıktı şimdi bu?
Yok, aklıma geldi bir an sorayım dedim.
(Duygusal müzik)
Sen hasta falan mısın ha?
Birkaç aylık ömrün falan mı kaldı?
Neyin muhasebesini yapıyorsun şimdi?
Yok, gayet iyiyim. Turp gibiyim. Maşallahım var.
Ne biçim soru bu o zaman?
Arif beni sevmiyor musun?
Gelmişim şurada kaç yaşına.
Yeni mi geldi aklına?
Beni sevmiyorsun yani?
-Öyle bir şey demedim. -O zaman seviyorsun.
Yok, öyle bir şey de demedim.
-O zaman ne? -Ya ne, ne?
Ben nereden bileyim seni seviyor muyum? Sevmiyor muyum?
Hayret bir şey.
Babamsın işte.
Ne bileyim, seviyorumdur herhâlde.
Nereye Arif?
Duş alıp yatacağım. Hadi sen de yat artık.
(Duygusal müzik...)
(...)
Aa, sen uyumadın mı daha?
(Bahar) Niye?
O ne demek oğlum?
Babam şimdi orada uyuyor değil mi?
Evet, orada uyuyor.
-Hadi sen de uyu artık. -Ben uyumayacağım.
Niye?
Uyandığımda babam gidebilir diye.
Gitmez.
Gitmeyecek, merak etme.
Hadi bakalım, gel.
Gel bakayım.
Hadi kapa gözünü.
(Nisan dış ses) Peki, şimdi babam nerede?
Burada.
Yanımızda.
Ama saklanıyor.
-Saklanıyor mu? -Evet. Saklanıyor.
Size bir şey daha söyleyeyim mi?
Evet.
Babanız, saklandığı yerden gizlice bizi izliyor. Hep.
Sahiden mi?
Evet. Sahiden.
O yüzden biz hiç ağlamayalım.
Hep gülelim ki "Oh, bunlar da ne kadar çok eğleniyor." desin.
Çünkü biz ağlarsak "Ay, bunlar da çok mızmızmış." der, yanımıza gelmez.
Değil mi?
O yüzden...
(Hayvan taklidi yapıyor)
Sevdiğimiz, özlediğimiz insanlar...
...uzakta olduklarında...
...onları yanımızda hissedip, mutlu olabiliriz.
Belki sen de bir dahaki sefere...
...babanı çok özlediğinde...
...başka birine baba demek yerine, böyle yapabilirsin.
(Bahar) Tamam mı?
Tamam.
Canım annem.
Ben de yapabilir miyim?
(Bahar) Tabii yapabilirsin annem.
(Nisan) Canım annem benim.
-(Nisan) Anne. -(Bahar) Efendim.
Ben babamı çok seviyorum.
Ben de babamı çok seviyorum.
Biliyorum, biliyorum.
(Duygusal müzik...)
(...)
(Bahar) Günaydın.
Günaydın.
-Babam gitti mi? -Hayır, gitmedi. Yukarıda.
-Gerçekten mi? -(Bahar) Evet. Gerçekten.
Hadi şimdi sen kalk, elini yüzünü yıka.
Ben de ablanı uyandırayım. Sonra kahvaltıyı hazırlayayım, tamam mı?
Tamam.
(Bahar) Günaydın öpücüğü ver bana.
Hadi gel bakalım. Yavaş.
Dur oğlum, yavaş.
Hadi bakalım.
Nisan.
Nisan!
Güzel kızım.
Akıllı kızım benim, günaydın.
-Günaydın. -Günaydın. Gel bakalım.
Oh oh oh!
(Müzik...)
(...)
Oğlum, ne oldu? Bir şey mi oldu?
Gittin mi diye bakmaya geldim. Gitmemişsin.
Oğlum, gitmedim tabii. Nereye gideceğim?
Babam gitmemiş.
Geç içeri.
(Müzik)
(Sessizlik)
Hah, uyandın mı?
-Günaydın. -Günaydın.
Ben de sucuğun altını hemen açayım.
O ne? Kahvaltı mı hazırladın?
Kahvaltı hazırladım. İçimden geldi.
Fırına da gittim sıcak sıcak poğaçayla simit aldım.
İyi, tamam. Ben de çayları koyayım.
Yok, yok. Sen kahvede bütün gün çayları koyuyorsun zaten.
Git, elini yüzünü yıka otur sofraya, tamam mı? Ben çayları koyarım.
(Müzik...)
(...)
Ne oldu?
Derin uyuyor, uyandırmaya kıyamadım.
Doğru söylüyorsun. Baksana, kan uykusunda, yazık.
Şöyle yapalım sen kahvaltıyı hazırla, ben ona kıyayım.
Şirin.
Şirin, kalk hadi.
Şirin!
Şirin, çok işimiz var.
(Şirin) Hayır, uyuyacağım ben.
Şirin, kalkar mısın? Hadi.
Saray Apartmanı Tekstil senden hizmet bekliyor. Hadi.
Baba, ne yapıyorsun sen?
İnsan evladını böyle mi uyandırır?
Fırla kalk Şirin, hadi.
(Enver) Kalk.
-(Enver) Kalk. -Tamam. Sen git geleceğim.
Kalk.
Off!
-Tamam, kalktım. -Kalk.
Baba, gerçekten sıkıldım artık ben.
(Enver) Ah ah ah!
Günaydın.
(Müzik)
(Ceyda) Çocuklar nerede?
Onlar babalarıyla sonra gelecekler.
Şimdi biz hazırlık yaparken ayak altında dolanmasınlar dedim.
İyi yapmışsın.
Aldın kıyafetlerini falan.
Benimkiyle Nisan'ınkine aldım ama Doruk giyinip gelecekmiş.
Mahalleye gösterecek ya kendini.
Kurban olurum.
Kendi eşyaların falan tamam?
Aldım, aldım. Aa, Nisan'ın tokasını aldım mı ben?
Saçını orada yaparız demiştim.
Bahar, dur bir dakika, dur.
(Müzik)
-Şey, bak bu var. -Ne o?
Belki Nisan bunu giymek ister.
Ne ki?
Yeliz, şeyden önce almıştı da.
Hani ilk maaşımla alacağım diye Nisan'a söz vermişti.
(Duygusal müzik)
Canım benim.
Şey, bunu da Dorukcuğum'a almış.
Kıyamadı herhâlde, öyle sadece bir çocuğa hediye almaya.
Kurban olduğum sanki sünneti hissetti de hediyesini bırakıp gitmiş.
Canım arkadaşım.
Off!
(Ceyda) Dur, birazını ben alayım.
Dur, dur. Ağır değil zaten, ben alırım.
Off!
Bahar, ben dün Arif'le konuştum da gelmeyeceğim dedi sünnete.
Yani hediyelerini yollarım da gelmem, dedi.
Doruk çok üzülecek, gerçi ben tahmin ediyordum gelmeyeceğini.
Acaba sen mi konuşsan? Belki sen istemiyorsundur falan sanıyordur.
Günaydın Arif.
Günaydın.
Bir şey mi oldu?
Doruk'un sünnetine gelebilirsen çok seviniriz.
Gelmezsen Doruk çok üzülecek de umarım gelebilirsin.
Gel Arif.
Çocukların hatırı var sonuçta. Gelmesen bak Dorukcuğum'un boynu bükük kalacak.
İyi, tamam.
Bahar'a söyle merak etmesin. Gelirim.
Beş dakika uğrar, Dorukcuğum'u görür sonra da giderim, tamam mı? Fazla kalmam.
Tamam.
(Müzik)
Biz niye bu masayı buraya getirdik ki?
İçeride kalsaydı. Yani sofrayı içeride kurardık.
Olmaz öyle, şimdi çocuklar bir içeri, bir dışarı sersemletir insanı.
Böylesi daha iyi oldu.
Bahar da hâlâ gelmedi.
Sözde onun oğlunun sünnet düğünü, biz uğraşıyoruz.
İncilerin mi dökülür yeğenin için biraz çalışsan.
Ben onu demek istemedim.
(Kapı zili çalıyor)
Hah! Bak, geldiler.
Değdi mi konuştuğuna?
-Kızım. -(Şirin) Efendim.
Niye yerini değiştiriyorsun, bilerek buraya koyuyoruz.
Nasıl ya? Ben boşuna mı uğraştım bu kadar?
Boşuna uğraştın, diz buraya. Hadi.
("Neşeli Günler" film müziği çalıyor...)
(...)
Bu da Yusuf amcanızdan dersin.
Olur.
("Neşeli Günler" film müziği çalıyor...)
(...)
Nezir Bey, araba hazır efendim.
Hediyeleri ayarladın mı?
Her şey hazırlandı.
("Neşeli Günler" film müziği çalıyor...)
(...)
Bir şey mi arıyorsun oğlum?
Yoo.
Ama bana, bir şey arıyormuşsun gibi geldi.
Hediyelerimi arıyorum. Çıkarken unutmayalım diye.
Ne hediyesi?
Senin bana aldığın hediyeler.
Aa!
Ben sana hediye almayı unuttum.
Bak, şimdi çok üzüldüm ama.
Üzülme.
Çok önemli değil.
Almasan da olur.
Gel buraya.
Aslan parçam, ben sana hediye almayı unutur muyum hiç?
Unutmadın mı?
Unutmadım tabii.
Yakışıklı oğlum benim.
Oy oy!
Münir abin hediyeni anneannenlere getirecek, tamam mı?
Tamam.
Hadi bakalım, geç kalıyoruz. Hadi çıkalım artık.
(Gerilim müziği)
Pardon.
Buyurun. Birine mi bakmıştınız?
Sarp Çeşmeli'yi arıyoruz.
-Neden? -Bilgi veremeyiz.
(Gerilim müziği...)
(...)
(Telsiz sesi)
(Gerilim müziği)
(Polis) Sarp Çeşmeli?
Buyurun benim.
(Polis) Bizimle karakola gelmeniz gerekiyor.
Karakola mı?
Niye geliyorum karakola?
Onu merkezde öğrenirsiniz. Lütfen zorluk çıkarmayın.
(Gerilim müziği)
Ama bakın, benim çocuğumun sünnet düğünü var. Yani...
...o bitsin sonra gelirim. Söz veriyorum, gelirim.
(Polis) Maalesef. Lütfen.
Ama ben ne yaptım ki? Ben bir şey yapmadım. Niye geliyorum?
Merkezde öğrenirsiniz dedim ya. Lütfen zorluk çıkarmayın.
Hayır. Lütfen babamı götürmeyin. Lütfen gelemez o, lütfen.
Tamam çocuklar, kelepçe yok. Ama babanızın bizimle gelmesi lazım.
Birazcık gelmesi lazım, tamam mı?
Hayır, bırakın beni. Lütfen, hayır.
Ben hallederim, lütfen.
Kızım.
-Bak bana. -Baba.
Baba, gitme. Gidersen bir daha gelmezsin.
Olur mu kızım? Geleceğim, söz veriyorum, geleceğim.
Baba...
...ya gelmezsen?
Ya gelmezsen baba?
Kızım, gelmez olur muyum? Geleceğim tabii ki.
Lütfen gitme baba, lütfen.
(Sarp) Bana bak, bak bana.
Bak bana.
Siz şimdi...
...Arif abinizle gidin anneannenize, ben de sonra geleceğim.
Pardon. Müsaade eder misiniz?
Hayır baba.
-(Sarp) Kızım, lütfen yapma böyle. -Baba, lütfen.
Hadi geç. Dur, Arif abinin yanına geç.
Oğlum, hadi sen de geç.
Hadi gel.
-Arif abi, babamı götürüyorlar. -(Arif) Tamam Nisancığım korkma sen.
Ama babam hiçbir şey yapmadı.
Tamam kızım, tamam. Geri geleceğim. Hadi oğlum.
Hadi oğlum, sen de geç. Oğlum benim.
Korkmayın, üzülmeyin.
Lütfen babamı götürmeyin. Lütfen götürmeyin.
Tamam bak, bir gitsin gelsin, ne olduğunu öğrensin. Sonra geri gelir.
Kızım, geleceğim. Tamam. Yapma böyle, lütfen.
(Arif) Gelecek, tamam mı? Merak etme, geri gelecek.
(Sarp) Söz veriyorum, geri geleceğim. Tamam mı?
(Nisan) Geri gelmezsen?
Tamam, tamam. Bak, gidip öğrensin ne olduğunu, sonra geri gelsin, tamam mı?
Korkma.
Sağ ol.
Baba, lütfen gitme.
(Sarp) Oğlum, gel buraya.
Arif abi.
(Arif) Tamam, tamam kızım. Geri gelecek.
Lütfen gitmesin babam.
-Ağlama kızım, ağlama. Tamam. -Baba, lütfen gitme baba, gitme.
Bak, bir şey olamayacak, oldu mu?
Baba, gitme.
(Duygusal müzik)
Götürmeyin babamı, lütfen götürmeyin onu.
Buyurun gidelim.
(Duygusal müzik...)
(...)
Bu dizinin ayrıntılı altyazısı FOX TV tarafından...
...Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.
www.sebeder.org
Ayrıntılı Altyazı Çevirmenleri: Hatice Başpınar - Büşra M. Koçak...
...Nuray Ünal - Tugay Çiftci - Özgür Deniz Türk
Son Kontrol: Ela Korgan
Teknik Yapım: Yeni Gökdelen Tercüme
(Jenerik müziği...)
(...)
(Jenerik müziği)